این روزا روزگار یک تنه داره مارو جلو می بره و ظاهرا قصد نداره منو هم توی بازیهاش شریک کنه. فعلا کاری جز صبر کردن و تماشا ازم برنمیاد. گاهی وقتا با تقدیرت نمی شه جنگید هر چقدر هم که معتقد باشی این خودتی که زندگی و آیندتو می سازی.

خوب بازم شکر اگه یه چیزی رو نتونستم به دست بیارم، هنوز دلخوشی های زیادی واسه آروم کردن خودم دارم. بگذریم این روزا زندگی مثل قبل جریان داره هرچند مریم این روزا کمتر می خنده و ادای آدم بزرگا رو درمیاره!

دیروز به سرم زد که بدون ماشین برم سر کار با اتوبوس. جلسه داشتیم. چقدر این طرف و اون طرف رفتن با اتوبوس جالبه. هر کسی که توی این مسیر کنارت می شینه یه دنیا حرف و دردو دل داره. همه یه جورایی سرشون به مشکلاتشون گرمه. و همه دنبال یه نفر می گردن که حرفای دلشونو براش بگن. توی راه برگشتن یه پیرزن خمیده به سختی داخل اتوبوس شد و یه کیسه سنگین هم دستش بود. اومد و کنارم نشست. هنوز ننشسته بود که چشماش پر شد از اشک دستشو گرفتم و گفتم مادر جان چی شده؟ گفت پسرم چند روزه که توی بیمارستان بستریه و خلاصه چیزای دیگه که اینجا نمی تونم بگم. منم که حال خوشی نداشتم نزدیک بود همراه اون پیرزن اشکم در بیاد. شب که رفتم سرکار اولین چیزی که توجهمو جلب کرد: برچسب "اتاق خصوصی" بود. وای که هروقت این برچسب رو پشت یه اتاق بخش می بینم اعصابم خورد می شه. احساس خوبی به کسایی که یه اتاق رو به عنوان خصوصی واسه خودشون می گیرن ندارم. انسانهایی که بین خودشون و بقیه مرز قرار می دن. کسایی که خودشون رو از بقیه جدا می کنن. گاهی هم احساس می کنن بیمارستان رو قرق کردن و اجازه دارن هرکاری که می خوان انجام بدن. بعد از نیم ساعتی که از شیفتم گذشت فهمیدم که آره. اون آدم واقعا با بقیه مریضا فرق داره و قاعدتا هم باید اتاق خصوصی داشته باشه (!!). اون مریض امام جمعه یکی از شهرستانای شیراز بود. یکی از کله گنده ها...

وقتی واسه دارو دادن وارد اتاق شدم جای سوزن انداختن نبود. دود و بوی سیگار هم همه اتاق رو گرفته بود!! طبق عادت همیشگی سلام کردم و بعد هم احوالپرسی. با حالت اخم همراه با غرور جوابمو داد. دور و ورش ۸،۷ تا آدم دست به سینه وایساده بودن و کافی بود اون آقا بگه آخ. همه با هم می دویدن طرفش و خلاصه حالت خنده داری بود. وقتی کارم تموم شد و از اتاق اومدم بیرون یه آقایی که فکر کنم نوه  آقا! می شد دنبالم اومد و گفت ببخشید، آقا وقتی می خوابه اگه کسی بیدارشون کنه خیلی ناراحت می شن! اگه ممکنه بعد از ساعت ۱۰ به بعد دیگه بیدارشون نکنید. یه لبخند زدم و گفتم باشه. وقتی داشتم بر می گشتم توی استشن به این فکر می کردم که آره آقا واقعا با ما آدم های معمولی فرق داره. بعد یادم افتاد به اون پیرزن که صبح توی اتوبوس دیده بودم و بیچاره ۵۰ هزار تومن هم نداشت که بتونه هزینه بیمارستان بچشو بده...

این برچسب خصوصی واقعیت زندگیه این روزای ماست. فاصله بین ما با کسایی که برچسب خصوصی به پشت اتاقاشون زده می شه واقعا زیاد شده...

از اونجایی که توی بخشمون فقط من هستم که یه چیزایی از آریتمی های قلبی حالیم می شه حسابی بیچاره شدم. هر بار مجبورم توی شب کاریام واسه یکی از بچه ها کلاس آموزش آریتمی و احیا و خلاصه از این چیزا بذارم. دیشب هم نوبت یکی دیگه از همکارا بود. باز هم خوبیش به اینه که توی این مدتی که از سی سی یو دور افتادم واسه خودم آریتمی ها رو مرور می کنم. نمی خوام چیزایی رو که ۲ سال یاد گرفتم به همین راحتی فراموش کنم. حدودای ۱۲:۱۵ شب بود که آخرین آریتمی رو هم واسه همکارم توضیح دادمو می خواستم بخوابم که سوپروایزر اومد توی بخش. چشمش که به نوشته هام افتاد شروع کرد به صحبت و توضیح دادن. گقتیم وای دوباره نطق یکی از این سوپروایزرها باز شد. آخه معمولا سنت سوپروایزرها اینه که خودشونو بالاتر از بقیه پرسنل می بینن و خلاصه حتی اگه سواد درست و حسابی هم نداشته باشن اما به جاش ادعای فهم و کمالات زیادی دارن! اما بعد دیدم که نه این یکی فرق داره. در سطح بقیه سوپروایزرها صحبت نمی کنه! یه کم که صحبت کرد فهمیدم که قبلا استاد دانشگاه بوده و بعد از بازنشست شدنش اومده بود اینجا. اونم مثل من عاشق فیزیولوژی بود و هرچیزی رو که می خواست توضیح بده از فیزیولوژی شروع می کرد. چقدر که صحبت کردن باهاش لذت بخش بود. بعد از مدت ها کسی رو پیدا کرده بودم که باهاش بحث علمی کنم. و اینجوری بود که راند ۵ دقیقه ای سوپروایزر تبدیل شد به بحث علمی ۲ ساعته. وقتی می خواست بره گفتم خوشحال می شم اگه بازم بتونم از معلوماتتون استفاده کنم. با یه لحن ناراحت گفت که من تا ۵ شنبه این هفته بیشتر توی این بیمارستان نیستم. وقتی دلیلش رو پرسیدیم فهمیدیم که نمره ارزشیابی این سوپروایزر از بقیه کمتر شده و یه جورایی براش سنگین بود و نمی تونست تحمل کنه...

آره توی روزگار ما انسانها رو دیگه با معیار سواد و شایستگی هاشون نمی سنجن.  توی روزگار ما معیارهای خیلی زیادتری وجود داره

معیارهای واجب تر...!